




Veel rampen worden in het journaal verre van ons gehouden. De ramp...( nou weet ik niet meer precies waar- was het Hongarije)- waarbij de rode drab door de straten drijft- werd afgedaan met- ONDER CONTROLE- is een van de ergste millieu rampen die we ons kunnen voorstellen. In de rivier de Donau...drijven duizenden dode vissen- mensen krijgen nu al tumoren en kanker.
Italie
de enorme afvalberg bij Milaan richt grote schade aan bij de dorpen en de wijngaarden...en dit al jaren lang. De Europesche comissie...als een soort comissie van nul en generlei waarde..heeft gezegd dat het afval nu opgeruimd moet worden. Het millieu dat al vele jaren wordt verpest in de omliggende dorpen en het feit dat mensen kanker en tumoren krijgen is helemaal niet van belang...schijnt het.
Revolutie
Het enige land ter wereld, wat niet meedoet aan een opstand der volkeren...is Nederland. Overal ziet men woedende mensen die de boel boycotten- maar in Nederland schijnen we dermate zijn ingedut door het systeem van- verzorging van de wieg tot het graf- dat er hier slechts plaats schijnt voor gezapigheid. Kijk maar eens op internet en laat je inspireren.... of de jongeren onder u kunnen stoppen met het betalen van hun afdracht pensioen of zorgverzekering. Gewoon om het systeem te boycotten.
Verzorging
We schijnen behoorlijk wat te betalen voor de zorg- maar hoe ziet die er eigenlijk uit? Men klaagt steen en been over de ´werkdruk´....en waar het eigenlijk om schijnt te gaan in de Zorg..is de liefde en aandacht voor de mensen. ze zich sociaal gerespecteerd te laten voelen door hun talent ook te kunnen inzetten voor een ander. Dat kan en moet altijd. Want heeft u dat programma op de KRO gezien, waarin een ´rijk gezin´een árm gezin HElPT...????? Wat een over het paard getilde gezinnen- die aan armoedehulp doen.... Typisch Nederland. De arme gezinnen mogen alleen maar ´dank je wel´ zeggen en er wordt helemaal niet gekeken naar hun talenten om de boel in evenwicht te brengen. Zullen we zo´n programma met z´n allen overdoen. Wie meldt zich: nomadevrouw@hotmail.es
Politiek
Wat ben ik eigenlijk blij met die Wilders zeg- die volledig gestoorde man- laat eens duidelijk zien hoe het met ons rechtssysteem echt zit. Welk gehandjeklap er aan de etentjes voorafgaat. Wat een toestand zeg. Hopenlijk gaat hij nog meer systemen omver gooien en kunnen we er ons voordeel mee doen.
WERK
Gisteren de uitzending gezien van de mensen in een klein dorp in Groningen die allemaal op de PVV hadden gestemd. Lieve en aardige mensen- ook harde werkers--- in de steenfabriek. Zo´n heel dorp- er gebeurd niets- ze hebben met vereende krachten het buurthuis in stand gehouden-het kerkhof en de monumenten opgeknapt-. Alle winkels zijn er verdwenen- er zijn geen huizen voor de jongeren en men trekt weg en er is geen werk. Werkloos zijn daar maakt men zich zorgen over.......maar er is geen werk mensen...niet in de oude zin van het woord. Ik heb de mensen van dat dorp in mijn hart gesloten en zou graag een paar lezingen in het dorpshuis geven. Ga ik ook doen! vergeten worden of totaal ontkent...daaraan ga je dood. Dit dorp heeft nog genoeg veerkracht...geweldig. Een veerkracht die ik zelf miste op het einde van de zaken waarvoor ik opkwam.
VERNIEUWING EN INNOVATIE
Ik denk dat juist van deze mensen die vernieuwing en innovatie moet komen. Wanneer je hun creatieve geest aanboort..dan komt er heel wat naar boven. Maar diegenen die willen meedenken in de Universiteit..graag naar mijn mail.
Het hele Artemis gebeuren- heeft me wel het meeste pijn gedaan, tenminste dat voel ik zo. Je kunt wel zijn vrijgesproken en zelfs van alle blaam gezuiverd- doordat de rechter zijn excuses maakte voor het OM, dat geen enkel bewijs had....toch blijf je schuldig in de ogen van veel mensen. Want de vrijspraak staat nu net niet op internet. Zo werd internet ook een vergaarbak van de smerigheid van anderen en wat ze menen over jou te moeten schrijven. Daarnaast zijn er in de afgelopen 6 jaren vele dingen gebeurd, die mij persoonlijk heel veel schade hebben berokkend en niet alleen mij, maar ook mijn zoon....die ik heb achtergelaten. Goed ik ben bezig om die onderste steen boven te halen en schrijf een boekje over dat Artemis- de gedachte en de beweging. Ik ben belastingpapieren aan het opvragen en aan het aantonen dat men mij valselijk heeft aangeslagen en ik ben Interpolis aan het dagvaarden die mij uit de verzekering moest zetten ( een dure arbeidsongeschiktheidsverzekering) terwijl ik 6 depressief ben geweest. Ik ben bezig met de Rabobank, die wel afsluitkosten in rekening bracht en nooit van plan was om dat bijbehorende krediet te geven...Ik spreek dan over 2004. Ik ben bezig met een schadevergoeding die recht moet gaan doen aan wat ik al die jaren heb gedaan. En zelf....heb ik nou zelf ook schuld? Natuurlijk vraagt u zich dat af...ik ook hoor- weest niet bevreesd. Ik had me moeten vergewissen van een achterban- een kruistocht tegen Ministeries...kun je niet alleen. Mijn ego dacht dat dat wel kon....helaas het kon niet. Ik had tijdig moeten inzien dat er niet voldoende kwaliteit was en met een heel klein groepje verder moeten werken.
Ik voel dat ik weer ga jongleren met de mogelijkheden die er zijn en die zijn ongelooflijk creatief.

.....Van appels en peren gaat over liefde...leven alsof het je laatste dag kan zijn..over bezieling..over met je handen en je voeten stevig in moeder aarde...Het gaat over verlies en over winst. Over een leven vol energie en kracht , het gaat over vermeende zekerheden en vasthouden aan wat we schijnen te hebben...het gaat over kleinzieligheid en de grootsheid van een gebaar....het gaat steeds weer over vrijheid ( kan ik morgen in Afrika zitten?) en het gaat over u en mij.....we zijn levenskunstenaars. We zijn geacht te creeeren en vaak is het enige wat we willen...vasthouden aan wat we hebben. Ach... dat eeuwige vasthouden. Ik heb altijd willen ( moeten ) denken..dat ik morgen in Afrika kan zitten..alles achterlatend en gewoon gaan. Nieuwe creatieve ideeen opdoen...nieuwe mensen leren kennen..nieuw land ontdekken...en tegelijkertijd mijn werk doen. Dat altijd weer schijnt te zijn..mensen op hun poten te zetten...ze te vertellen dat ze heel wat meer zijn dan dat ze gedacht hadden. Mensen te laten ontwaken. En voordat ik het weet heb ik een hond gekocht of dan heb ik een kind.... en dan (moet) ik gaan met diezelfde bagage...van een verleden van die zoon en die hond......
Ik ben niet meer te helpen- heb dan ook eindelijk besloten om definitief gek te zijn.
Mijn steeds gekker wordende hoofd...laat alle ideeen open. Hier is eindelijk de regentijd begonnen. veel boeren hebben de oogst van de mais gewoon weg kunnen gooien vanwege het gebrek aan water. Ik heb elke dag water gegeven, maar dat kan niet iedereen. Nu heeft het al 2 nachten geregend en de temperatuur is heerlijk. Iets kouder en daar ben ik dol op. Ben tenslotte van de koude grond. De stekken die ik had uitgezet in de volle grond....staan stevig...maar ook het onkruid groeit nu als een dolle hond. De paprikaas en de bilogische aardappels zijn heerlijk en ook de wilde spinazie groeit als onkruid. Het moet allemaal een beetje geordend worden. Dus tijd om aan de slag te gaan.
Zoals iedereen heeft kunnen merken, ben ik plotseling gestopt met de publicatie van het boek. Reden is dat ik de Nederlandse vertaling niet meer kon vinden op mijn pc. Heb het dus alleen in het spaans! En dat betekent weer opnieuw vertalen. Dus dat duurt even. het komt allemaal goed hoor. 
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Karma
Ook ons karma dient zich op dit moment aan ter oplossing of voleinding. Meestal in de vorm van persoonlijke gebeurtenissen die altijd gepaard gaan met heftige emoties. Onze kinderen zijn er dan om ons te helpen. De kinderen die geboren zijn na 1990 zijn allemaal ´nieuwe tijds kinderen´, kinderen zonder karma en er op voorbereid om ons te helpen. Laat je dus ondersteunen door je kinderen. Ze staan klaar om je de hand te reiken. Verzet en doorgaan op de oude voet maken de pijn alleen maar erger.
Een mooi voorbeeld is mijn verhaal met de kabelbaan.
Ik had met iemand afgesproken dat we die zondag de kabelbaan zouden nemen om te genieten van het uitzicht over de prachtige stad Quito. Na 1 ½ uur wachten besloot ik toch maar alleen te gaan. Ik miste natuurlijk het busje maar na enig doorzetten van de engelen ( geloof ik nu), want ik wilde eigenlijk terug naar huis, zat ik dan toch in het busje. Omdat ik buitenlander ben werd mij een geheel ander tarief voorgeschoteld dan gebruikelijk was. Ik ging op het voorstel in en om een lang verhaal kort te maken, ik voelde me nogal slecht behandeld en diende een klacht in. Dat zorgde nogal voor wat ophef in de hogere gelederen en een vrouw belde mij op om een afspraak te maken. Op het moment dat wij elkaar spraken werd duidelijk dat zij mijn woorden heel erg nodig had, natuurlijk ging het helemaal niet meer over de kabelbaan en de service, maar het ging over haar. Diezelfde vrouw wilde mij een aantal hooggeplaatste vrouwen in het land laten ontmoeten om vervolgens een politieke partij op te richten. U begrijpt dat dit verhaal, wat nog geen einde kent, nooit gebeurd was als die man gewoon op tijd was gekomen.
Als die man gewoon was gekomen dan was dus alles anders gelopen. Dan had ik haar nooit ontmoet, dan had ik nooit het contact met die vrouwen gehad en dan had ik niet kunnen doen waarvoor ik hier was: inspireren. Ik heb dus goed geluisterd en ben alleen gegaan.
Een ander voorbeeld dat meer een illustratie is van de spiegels die wij voorgeschoteld krijgen is dit. Ik vond het eerlijk gezegd net een film.
Sinds een tijdje heb ik Maria als Spaanse leraar. Maria is zoals ik was, een regelrechte Spiegel… Altijd zorgend voor iedereen, je het gras voor de voeten wegmaaiend . je raakt eraan gewend omdat het ook wel makkelijk is. Toch zoals alles, is het in het begin leuk maar wil je gewoon zelf van alles regelen. Ze is zo snel met corrigeren van mijn foute zinnen, dat ik niet eens de tijd krijg om het, als ik het heb gehoord, te veranderen. Dat is knap irritant en ik word er ook vervelend van. Ze is wat ik zou noemen, geheel en al linkerhersenhelft, laten we maar zeggen het mannelijk deel van de hersenen. Daardoor wel bijzonder actief en productief en inmiddels zijn behoorlijk wat mensen afhankelijk van haar.
Nu wil het geval dat ik Maria twee weken voor de kerst even heb weggestuurd. Ik kon haar energie niet verdragen en ik wilde ook de energie waarin ik zelf zat, uitbuiten. En voor het eerst eens kijken of ik inderdaad kon bewegen. ( De keren daarvoor toen ik een trance had- kon ik mij niet bewegen.) Het was/is geweldig en ik heb gedanst met mezelf als nooit tevoren, zelfs een ballet geschreven voor mijn eventuele studenten aan de universiteit. Er was/is zoveel liefde dat ik het werkelijk overal in mijn lijf voelde. Toen ik op een zeker moment mijn arm streelde kon ik de intensiteit bijna niet verdragen en mijn haar was helemaal geweldig. Dit hele intense gevoel heeft zo´n 4 dagen geduurd.
**********
Toen kwam Maria weer en zij werd deelgenoot van deze energie, ik noem het maar de volgende frequentie. Wat er daarop gebeurde is een wonder. Maria werd meegesleept in deze energie, spreekt diezelfde avond haar engelen aan en…. ontmoet een dag later een liefde van 20 jaar geleden, wiens vrouw is overleden. Zij was 20 jaar geleden door hem ten huwelijk gevraagd, maar had nee, gezegd omdat ze haar ambitie wilde waarmaken ( natuurlijk) . Hij heeft 3 kinderen van 5 tot 15 jaar oud. Nou ja.. dat was dus, begeleidt door deze energie ( engeltjes) liefde, liefde,liefde…. In een week tijd zijn er huwelijksafspraken gemaakt, ben ik de getuige etc.
Zelf zegt ze dat haar leven in 2 weken tijd volledig veranderd is en dat ze nog nooit zoveel liefde heeft gevoeld. Ze noemt mij haar engel en eigenlijk is zij voor mij een engel, want bij haar heb ik kunnen zien hoe ongelooflijk anders de energien van de linker- en de rechterhersenhelft zijn. Ook heb ik met haar kunnen oefenen in het verbinding houden en toch zeggen dat ik die energie niet wil, niet hier in huis. Ik moest stevig zijn en vooral in liefde verbinding houden. En... ze bleef.
In mijn eigen leven hebben de gebeurtenissen zich, zo lijkt het, zich als in een snel opgenomen film afgespeeld. Alle personen die ik daarin ben tegengekomen hebben een deel van mijn eigen geschiedenis[1] vertegenwoordigd.Soms gingen de dingen zo snel dat iets wat ik de vorige dag dacht of had gedaan, zich de dag daarop aan mij presenteerde. Soms was het zo overduidelijk dat ik er wel om moest lachen. En de pijn die het met zich meebracht was soms van korte en soms van langere duur.
En... we zijn echt toe aan die volgende stap. Alle emotionele vervuiling put ons uit, heeft ons en de aarde waarop wij leven vrijwel volledig uitgeput.
Op dit moment zijn er vele helpers op de aarde. Ze schrijven boeken, ze houden lezingen, ze maken muziek, ze zingen, ze dansen en ze liggen soms in de goot, vragen om een aalmoes, zijn grote kinderogen die van de honger dreigen te sterven, het is het kind dat niet meer tegen de traditionele vorm van onderwijs kan en sterft van het gebrek aan mogelijkheden..... de volgende stap uit je eigen pijn is;
Toen mijn labrador aangereden werd door een auto, wat een werkelijk vreselijke klap was en een wonder dat hij het overleefde, zag ik, toen ik hem verderop in het bos vond; dat vlies op zijn ogen. De klap had hem volledig getraumatiseerd.
Doe toch vooral moeite om die ander te ontmoeten en het goddelijke tevoorschijn te krijgen, want het zit overal. Nee, nou bedoel ik niet, dat je vooraan in de kerk gaat zitten, een kaartje koopt om naast de Dalai Lama te gaan zitten, je secretaresse een bloemetje geeft, dat zijn zaken van ons ego en ze leveren niets dan leegheid op. Kijk haar/hem eens aan en maak eens werkelijk kontact, kun je die goddelijke vonk in de ogen van de ander ontdekken. Het goddelijke kunnen ontdekken in die ogen van een dronken zwerver, een straatkind, je eigen kind, de secretaresse, dat is pure vreugde.
De 2e stap kan dan zijn om het Goddelijke te gaan ontdekken in je vijand. In je vijand het grote goddelijke plan te ontdekken. Je gaan verheugen. Dit betekent niet dat je je de energie van die ander eigen hoeft te maken. Gewoon zien hoe ze/hij past in het totale plan en wat zij je op dit moment te zeggen heeft.
[1] In vrijwel alle gevallen is het niet alleen de geschiedenis van dit leven. Het gaat hier om de afsluiting en de voleinding van alle geschiedenissen van alle levens.
Hoofdstuk 1.Naar de volgende frequentie
We kunnen ons niet verstoppen, achter een muurtje blijven staan en wachten totdat deze volgende stap, voorbij gaat. Zachtjes voorbijtrekt en dat het ons niet heeft opgemerkt. Om vervolgens vanachter het de muur ons ´zogenaamde zelf´te manifesteren. Als we dat al zouden willen. Natuurlijk gaat deze algehele menselijke , mondiale groei met behoorlijk wat verwarring gepaard maar we kunnen ons niet verstoppen. Mijn advies zou zijn dat je met behulp van dit boek, of van andere boeken, lezingen en adviezen van de vele helpers die er zijn op dit moment, je gaat voorbereiden. Voorbereiden, zodat de persoonlijke pijn van alles waar je aan vastzit en aan vasthoud- tot een minimum beperkt gaat worden.
Wanneer de boedhisten het over de noodzaak van het lijden hebben-
hebben ze slechts voor een moment gelijk (gehad) Wanneer
we beseffen dat ons égo´- onze linkerhersenhelft, ons masculine bewustzijn-
de oorzaak is van alle pijn – is de volgende stap snel gemaakt.
Wie wil er nou pijn?
De volgende stap wordt op dit moment al kosmisch voorbereid. En dat merk je op vele fronten, de opkomst van het vrouwelijk bewustzijn door de eerste vrouwelijke minister Presidenten in latijns America en Duitsland en dat is nog maar het begin. Vooral in je persoonlijk leven – voltrekken zich, in veel gevallen complete relationele drama´s of juist complete relationle omwentelingen. Andere relatievormen doemen op. Al onze levenslessen ´karma´s lopen op een eind. Hierna geen gedoe en getob meer.
Die lessen die we moeten afronden en/of volbrengen doen zich nu in razendtempo aan ons voor. Hadden we tijden geleden een heel leven om iets te ontdekken, nu doen we het soms in een week, een maand, een jaar. Onze innerlijke capaciteit tot groei is enorm toegenomen. Met andere woorden, onze ziel wil nu eindelijk wel eens op haar pad gebracht.
De voorbereiding die van ons wordt verwacht is dat we het gaan zien en dat we het door hebben. Dat we het ervaren en er naar kijken in het MOMENT. Wat dient zich in dit moment aan. Waarom ontmoet ik nu net vandaag deze mensen, waarom trekt mijn oog nu net naar dit tafereel... wat heeft dit over jou te zeggen.
Hoe komt het dat een woordenwisseling met mijn zoon hetzelfde thema heeft als wat ik vanavond op de tv heb gezien. Waarom maakt die muziek me huilerig, waar wordt ik blij van en waar wordt ik boos om en wat frustreerd mij nu.
Kijk en ervaar het in het moment.
Met andere woorden, verdedig je niet, ga niet op je kop staan, maak geen plan voor morgen of overmorgen. Ervaar het nu en laat de gehele ervaring deel van je wezen worden. Geef het geen woorden en geen ´gedachten´, ervaar het gewoon. Ssttttttt....
Ik zeg hier niet dat je niet boos mag zijn of niet eens eindelijk de (pijnlijke) waarheid moet zeggen om de lucht te klaren. Maar het gaat er altijd om;
Welke pijnlijke waarheid moet er nu gezegd of gehoord worden.
Dus loop niet de hele dag te koop met je frustraties, vraag er aandacht voor in het moment. Dit moment. Vaak heeft de ander dingen te zeggen waar je iets mee kunt, waar je verder mee kunt. Jezus zei niet voor niets: als je geslagen wordt geef dan de andere wang. Geef die andere wang puur uit mededogen voor jezelf. Kritiek en feedback, uit liefde gegeven en gehoord, zijn pure heling.[1] Nee, ga niet in de verdediging – luister alleen en laat alle ervaringen onderdeel worden van je bestaan. Er kunnen geen fouten gemaakt worden, alle ervaringen zijn onderdeel van je bestaan. Iets is niet goed of is niet slecht.
In de film ´beminde´, waarin ophra Winfrey een prachtige hoofrol speelt en waarin ze achtervolgd wordt door de ziel van haar dode dochter, wordt duidelijk dat de moeder zelf haar kind gedood heeft. Op het einde van de film zien we een scene waarin zij, op het moment dat de slavendrijver haar kind komt halen, haar kind tegen de muur slaat. De scene is heel verwarrend en schokkend. Hier dood een moeder haar eigen kind! Moederliefde en rechtvaardigheid spelen hier een rol. Was het goed of was het fout wat zij deed?
Was die veldmaarschalk fout toen hij besloot 10.000 manschappen de dood in te sturen in plaats van 100.000 de dood in te sturen. Al met al waren het er wel 10.000 die hij de dood instuurde. Ook hiervan kun je volgens mij niet zeggen of het goed of fout is.
Wat je wel kunt zeggen en actief doen is, dat je zelf iets niet meer wilt. Niet meer onderdeel van een geweldsspiraal wilt zijn. Dat je niet meer onderdeel wilt zijn van een misbruikspiraal. Eruit stappen betekent al het verschil!
Goed kijken en aandacht geven aan wat zich aandient in je leven in de vorm van gebeurtenissen, personen en omstandigheden
[1] De bekende gezinstherapeut Nagy werd bij een vrouw geroepen die in de gevangenis haar berechting afwachtte, ze had haar kind gedood. De vrouw was in een ernstige depressie geraakt en de hulpverleners hadden haar geprobeerd te overtuigen dat het haar niet kwalijk genomen kon worden omdat ze zelf zo´n rotjeugd had gehad. Nagy kwam binnen, ging zitten en nam de handen van de vrouw in zijn handen, na een korte stilte zei hij: u bent schuldig, mevrouw aan de dood van uw kind! Het verhaal wil dat de vrouw na een dag huilen, zienderogen opknapte.